1

U2 live at The O2

Χθες το βράδυ είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε ζωντανά τους U2 στο O2 του Λονδίνου, στο πλαίσο της περιοδείας Innocence & Experience Tour 2015. Ένα live που κανονίσαμε το Μάρτιο, μια και είδα τυχαία το σχετικό ενημερωτικό newsletter την κατάλληλη μέρα. Η απόφαση πάρθηκε στη στιγμή και τα εισιτήρια αγοράστηκαν λίγες ώρες πριν εξαντληθούν!!

Σε κάθε περίπτωση αυτό που ζήσαμε στις περίπου 2.5 ώρες στο O2 απλά δεν περιγράφεται με λόγια! Ένα μοναδικό θέαμα που συνδύαζε εξαιρετικά, παλιά και νέα, τραγούδια του συγκροτήματος με χρήση τεχνολογίας και εφέ.

Πάμε να τα δούμε απ’ την αρχή: Η σκηνή ήταν χωρισμένη σε τρία σημεία. Τον κυρίως χώρο όπου και εξελίχθηκε το μεγαλύτερο μέρος του event, το διάδρομο που διέσχιζε την αρένα των ορθίων, καθώς και τη μίνι σκηνή που κατέληγε ο διάδρομος όπου μεταφέρθηκε η μπάντα και ερμηνεύσε τέσσερα τραγούδια (δύο εκ’ των οποίων μαζί με μία κοπέλα, που ανέβησαν στη σκηνή από το κοινό, η οποία με τη βοήθεια ενός κινητού τράβαγε τη δράση που προβάλλονταν στο video wall αλλά και στον έξω κόσμο μέσω streaming!!).

Η μεγάλη έκπληξη ήταν ωστόσο το τεράστιο video wall-γέφυρα που κατέβαινε από τον ουρανό του Ο2 και κάλυπτε το διάδρομο, προβάλοντας είτε στιγμιότυπα από τη συναυλία και σχετικά videos με τα εκάστοτε τραγούδια, είτε διάφορα effects και animations. Οι U2 είναι άκρως πολιτικοποιημένοι και ουκ’ ολίγα από τα τραγούδια τους περιέχουν σαφή ή έμμεσα μηνύματα κατά των πολέμων και της πείνας ή έχουν γραφτεί για να τιμήσουν θύματα βίας κυρίως στην Ιρλανδία. Έτσι δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν τα σχετικά μηνύματα στο video wall, αλλά και τα ηχητικά αποσπάσματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της βραδιάς πριν από κάποια τραγούδια. Το video wall ήταν διπλής όψης και ανάμεσά στις δύο όψεις υπήρχε διάδρομος-γέφυρα. Εκεί πάνω βρέθηκε αρκετές φορές τόσο ο Μπόνο, όσο και ολόκληρη η μπάντα (για τρία τραγούδια), αποτελώντας μέρος των video που προβάλλονταν εκείνη τη στιγμή.

Το set list της βραδιάς περιελάμβανε 25 τραγούδια από όλη σχεδόν τη δισκογραφία της μπάντας. Από το Boy και το October των αρχών της δεκαετίας του ’80 μέχρι το τελευταίο τους Songs of Innocence.

Χθες επίσης, για πρώτη φορά στην Ευρωπαϊκή τους περιοδεία, ερμήνευσαν το “All I Want Is You”.

Αναλυτικά, τα τραγούδια της βραδιάς ήταν:

SET 1

The Miracle (of Joey Ramone)
The Electric Co.
Vertigo
I Will Follow
Iris (Hold Me Close)
Cedarwood Road
Song for Someone
Sunday Bloody Sunday
Raised By Wolves
Until The End Of The World

SET 2

Invisible
Even Better Than The Real Thing
Mysterious Ways
Desire
All I Want Is You
Every Breaking Wave
October
Bullet The Blue Sky
Zooropa
Where The Streets Have No Name
Pride (In The Name Of Love)
With Or Without You

ENCORE

City Of Blinding Lights
Beautiful Day
One

Ειλικρινά δεν περίμενα να ζήσω μία τόσο έντονη και δυνατή εμπειρία. Παρόλο που τους U2 τους έχω δει και στην Αθήνα, νομίζω πως η χθεσινή συναυλία στο Λονδίνο θα είναι εύκολα μία από αυτές που θα έχω να θυμάμαι για μία ζωή…


Clarence Darrow

kevin_spacey

Έχοντας κανονίσει ταξίδι στο Λονδίνο με αφορμή μία συναυλία, έψαχνα να δω τι άλλο θα μπορούσαμε να δούμε ή να κάνουμε τις μέρες που θα περνούσαμε εκεί. Και χαζεύοντας το theatre section του Time Out έπεσα πάνω στη σχετική ανακοίνωση για την παράσταση με τίτλο Clarence Darrow που (ξανα)ανέβαζε ο Κέβιν Σπέϊσι στο Old Vic. Για καλή μας τύχη το άρθρο το διάβασα την πρώτη μόλις μέρα που ανακοινώθηκε η προπώληση των εισιτηρίων για τις περίπου 35 παραστάσεις, οπότε μπόρεσα με σχετική ευκολία και εξασφάλισα δύο μαγικά χαρτάκια (και μάλιστα σε σχετικά προνομιακές θέσεις)! Η σκηνή στο Old Vic είναι στημένη στο κέντρο της αίθουσας και τα καθίσματα της πλατείας την “περικυκλώνουν” από όλες τις πλευρές. Δεν υπάρχει κουρτίνα ούτε σαφής διαχωρισμός του που τελειώνει η σκηνή και αρχίζει ο χώρος των καθισμάτων, οπότε οι θεατές κατά την είσοδό τους στην αίθουσα περνάνε ανάμεσα στα σκηνικά!

To έργο δεν το γνώριζα. Απλά προσπάθησα να διαβάσω λίγα λόγια για αυτό, τόσο στο Timeout και τα διάφορα άλλα sites στα οποία εντόπισα κριτικές όσο και στο Wikipedia (ο Clarence Darrow -βλέπετε- ήταν υπαρκτό πρόσωπο). Το έργο δεν ήταν μεγάλο -περίπου 90′- αλλά κατά τη διάρκειά του έμεινα με ανοιχτό το στόμα! Ο Κέβιν Σπέϊσι μόνος του επί σκηνής σε έναν δραματικό μονόλογο του Clarence Darrow διηγείται μερικές από τις σπουδαιότερες υποθέσεις-δίκες που ανέλαβε και αγορεύει απέναντι σε έναν φανταστικό δικαστή υπερασπιζόμενος μαύρους, φτωχούς ή άδικα κατηγορούμενους. Μία πραγματικά Α-ΠΙ-ΣΤΕΥ-ΤΗ ερμηνεία που κατά στιγμές σε καθηλώνει με το πάθος και την έντασή της καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου. Από τα πρώτα λεπτά που περιφέρεται σιωπηλός στη σκηνή, τις στιγμές που εμπλέκεται με το κοινό ή αστειεύεται με αυτό, μέχρι το φινάλε και την αποθέωση ο Σπέϊσι σε μαγεύει. Όχι τόσο γιατί έχεις απέναντί σου ένα όνομα-θρύλο στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα, αλλά επειδή έχεις απέναντί σου έναν πραγματικά κορυφαίο ηθοποιό.

O Clarence Darrow θα είναι μία παράσταση που ειλικρινά θα έχω να θυμάμαι για πολλά πολλά χρόνια…

Placebo: live in London

placebo2

Οι Placebo το 2016 συμπληρώνουν 20 χρόνια στη ροκ μουσική σκηνή. Σε αυτό το διάστημα έχουν κυκλοφορήσει 15 άλμπουμ, ΕΡ, live άλμπουμ και Greatest Hits αλμπουμ, ενώ παράλληλα δεκάδες τραγούδια τους έχουν βρεθεί σε ψηλές θέσεις στα τσαρτ πολλών Ευρωπαϊκών χωρών. Στο πλαίσιο των εορτασμών για αυτά τα 20 χρόνια, ξεκίνησαν μία σειρά από συναυλίες σε Αγγλία & Ιρλανδία ενώ αργότερα την Άνοιξη θα περιοδεύσουν και στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα έχουν  έρθει τουλάχιστον οκτώ φορές για συναυλία, αλλά ποτέ δεν έτυχε να τους δω. Ωστόσο τους είδα στο Λονδίνο! Μία συναυλία που είχα την τύχη να παρακολουθήσω χθες το βράδυ στο Eventim Apollo (μυθικός συναυλιακός χώρος για τη ροκ σκηνή) στο Hammersmith του Δυτικού Λονδίνου.

Στα περίπου 100 λεπτά που κράτησε το σόου ακούσαμε 21 τραγούδια από τα πρώτα τους άλμπουμ μέχρι και το τελευταίο (Loud like love). Δυνατός ροκ ήχος, έντονος φωτισμός και ο κόσμος (ειδικά στο επίπεδο των ορθίων) να ακολουθεί το ρυθμό του Bryan Molko και της παρέας του σχεδόν παραλληρώντας. Συνολικά ήταν μία πολύ πολύ όμορφη ροκ βραδιά!!

Η Φιλαρμονική της Βιέννης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

IMG_9894

Χθές το βράδυ είχα την τύχη (άργησα να κλείσω εισιτήρια οπότε μάλλον τυχερός στάθηκα που βρήκα) να δω τη Φιλαρμονική της Βιέννης (VPO) υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ντανιέλε Γκάτι στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Στο πλαίσιο της πανευρωπαϊκής της περιοδίας, η VPO είχε προγραμματίσει δύο βραδιές στο Μέγαρο (χθές και σήμερα) στις οποίες θα παρουσίαζε τις τέσσερις συμφωνίες του Μπραμς (χθες τις μονές, σήμερα τις ζυγές).

Ορισμένα έργα λες και είναι γραμμένα για να ερμηνεύονται από μεγάλες ορχήστρες ή/και μεγάλους μαέστρους. Και οι συμφωνίες του Μπραμς είναι ακριβώς μία τέτοια περίπτωση. Το τελικό αποτέλεσμα που εισέπραξα χθες ήταν πραγματικά εκπληκτικό! Η VPO είναι μία από τις μεγαλύτερες ορχήστρες του πλανήτη και αυτό το έδειξε περίτρανα. Τόσο στην 3η συμφωνία που ήταν στο πρώτο μέρος όσο -κυρίως- στην 1η συμφωνία που ήρθε μετά το διάλειμμα, η ορχήστρα παρουσίασε έναν Μπραμς πραγματικά εξαιρετικό!! Ακόμα και στο encore (το Σκέρτσο από το Όνειρο Καλοκαιρινής Νυκτός του Μέντελσον), η μουσική εμπειρία ήταν πραγματικά άλλου επιπέδου!! Και πραγματικά χάρηκα που είδα το Μέγαρο γεμάτο!

Και δύο βίντεο από τη χθεσινή βραδιά:

Αποθέωση για την ορχήστρα και το μαέστρο:

 

To encore με το οποίο έκλεισε η βραδιά:

I Due Foscari

i_due_foscari

Η όπερα “I Due Foscari” είναι μία από τις σχετικά άγνωστες -για το ευρύ κοινό- όπερες του Τζιουζέπε Βέρντι. Εϊναι -θα μπορούσε να πει κανείς- μία μάλλον μη εμπορική όπερα που παρουσιάζεται περιστασιακά, ενώ τα τελευταία χρόνια ξαναβγήκε στην επιφάνεια χάρη στη στροφή του θρυλικού τενόρου Placido Domingo στην ερμηνεία ρόλων βαρύτονων. Ένας τέτοιος κύκλος παραστάσεων (με τον Domingo στο ρόλο του Δόγη Φόσκαρι) είναι σε εξέλιξη αυτή την περίοδο στο Royal Opera House του Λονδίνου και είχα την τύχη να απολαύσω τη χθεσινή παράσταση.

Το έργο δεν το ήξερα καθόλου και η σημερινή μου επαφή ήταν η πρώτη με αυτό. Ωστόσο, μετά από περίπου 2.30 ώρες (μαζί με το διάλειμμα) έφυγα από το ROH εντυπωσιασμένος! Ήταν ένα έργο γεμάτο ένταση, πάθος και λυρισμό. Με μελωδίες και άριες που αν και άγνωστες με…”άγγιξαν”.

Η παραγωγή της παράστασης ήταν, όπως πάντα, σε υψηλότατα στανταρντς. Τα λιτά, πλην όμως πολύ όμορφα, σκηνικά και κοστούμια αναπαραστούσαν αντιπροσωπευτικότατα όλη την εικόνα που θα μπορούσε κανείς να έχει στο μυαλό του για τη Βενετία των Δόγηδων… Οι ερμηνευτές και η ορχήστρα στα ίδια υψηλά στάνταρντς που περιμένει κανείς από το ROH. Και πως θα μπορούσαν να μην είναι άλλωστε όταν τη διεύθυνση της ορχήστρας είχε ο σπουδαίος αρχιμουσικός Antonio Pappano…

Για το τέλος άφησα μία μικρή αναφορά στον Placido Domingo. Μπορεί να είναι γερασμένος (74 ετών) και η φωνή του να έχει βαρύνει (υπό άλλες συνθήκες θα τον βλέπαμε στο ρόλο του υιού Φόσκαρι ή του Δούκα της Μάντοβας από το Ριγκολέτο), αλλά δεν παύει να είναι ένας μύθος, με αρκετή από τη λάμψη του παρελθόντος, και επιβλητικός ως παρουσία στη σκηνή. Ένας ζωντανός θρύλος του λυρικού θεάτρου που απόψε είχα την τύχη -έστω και σε αυτή την ηλικία- να ακούσω. Και στο ρόλο του ήταν -τηρουμένων των αναλογιών- εξαιρετικός!

Για το τέλος ένα μικρό βίντεο: η στιγμή της αποθέωσης για τον Domingo και το μαέστρο Papagno.

Αναλυτικά για την όπερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Lady Gaga live in Athens!

lady_gaga

Ποτέ δεν ήμουν τρελός φαν της Lady Gaga και έτσι δεν είχα οργανώσει να πάω στη συναυλία της στο ΟΑΚΑ. Ωστόσο, την τελευταία στιγμή, αποφάσισα να πάω και τελικά αυτά που εισέπραξα από το live της με έκαναν να αλλάξω γνώμη για εκείνη.

Κατ’ αρχήν όλο το σόου ήταν κάτι το μοναδικό, καθώς η Lady Gaga έδωσε μία εξαιρετική παράσταση – ανταποκρινόμενη πλήρως στο ρόλο της ως show woman – με εντυπωσιακά κοστούμια και χορευτικά, ενώ η ατμόσφαιρα που δημιούργησε ήταν ιδιαίτερα κεφάτη και χορευτική.  Και επειδή κατά τη γνώμη μου η αξία ενός καλλιτέχνη φαίνεται στο live – και όχι στα τραγούδια του cd όπως βγαίνουν από το στούντιο- να πω το βασικότερο: η Lady Gaga έχει ΦΩΝΗ! All in all εξαιρετική!!

Από εκεί και πέρα, η Lady Gaga έχει καταφέρει να “πουλήσει” εξαιρετικά τόσο τον εαυτό της όσο και τα τραγούδια της! Έχει πετύχει να μετατρέψει τα μειονεκτήματα της σε πλεονεκτήματα και να κερδίσει από αυτό. Το ότι για παράδειγμα είναι κοντή και “ασχημούλα”, το έχει γυρίσει ανάποδα λανσάροντας θηριώδη παπούτσια-πλατφόρμες και ντυσίματα άκρως εντυπωσιακά.

Πολλοί την κατηγορούν ότι είναι εκκεντρική, προκλητική, κακόγουστη και πολλά άλλα. Γιατί; Η Madonna πριν 30 χρόνια δεν έκανε τα ίδια; Με προκλητικές εμφανίσεις, με ντυσίματα άκρως προχωρημένα για την εποχή και με τα κοριτσάκια των 80s να ντύνονται Μαντόνες με κοντά φουστάκια, σταυρούς και λοιπά αξεσουάρ;; Ή ποιός μπορεί να ξεχάσει το -απαγορευμένο πλέον- βίντεο κλιπ του Erotica που βγήκε για να κερδίσει τις εντυπώσεις και να δημιουργήσει ντόρο γύρω από αυτό; Και τελικά το πέτυχε, αφού κατέβηκε από το MTV σε δύο μέρες και μετά από μόλις τρεις εμφανίσεις!

Γι’ αυτό και επαναλαμβάνω ότι η Lady Gaga δεν είναι αλλά ούτε κάνει τίποτα λιγότερο από τη Madonna του Like a Virgin και του Dress you up! Εϊναι ένα εξαιρετικό “προϊόν marketing” με πάρα πολλά ποιοτικά στοιχεία που με έκανε να περάσω πραγματικά εξαιρετικά στις δύο περίπου ώρες που βρέθηκα στο ΟΑΚΑ.

Για το τέλος, μία απίστευτη εμφάνιση της Lady Gaga στα 52α Grammy Awards, ντουέτο με τον ELton John (το ντουέτο από το 2′.30″)!

Κοροϊδία το να αγοράζω από Ελλάδα…

gandhi

Το εικονιζόμενο Blu Ray το αγόρασα από το Amazon.co.uk, κάτι λιγότερο απο 6£ ή περίπου 7.5€. Ακόμα και αν αθροίσω και τα ταχυδρομικά, το συνολικό κόστος δεν φτάνει (ούτε καν πλησιάζει) το εξοργιστικό ποσό των 23€ που πωλείται το ΙΔΙΟ ακριβως προιόν στο Public… απλά ντροπή. Ντροπή και κοροϊδία…
(πληροφοριακά, η κόπια που αγόρασα είναι ακριβώς η ίδια με αυτή του Public. Καμία διαφορά ως προς το περιεχόμενο ή τα έξτρα ή το αν είναι ή όχι limited/special edition.  H κόπια που αγόρασα έχει μέχρι ΚΑΙ Ελληνικούς υπότιτλους)